Kakejiku (jap. 掛け軸) lub kakemono (jap. 掛け物) to pionowe zwoje pełniące funkcje dekoracyjne, wieszane we wnęce zwanej tokonoma. Są to malowidła, kaligrafie lub połączenie obu. Tokonoma (jap. 床の間) – charakterystyczny dla architektury japońskiej element wystroju wnętrza, niezbyt głęboka wnęka w ścianie, pełniąca funkcje dekoracyjne. Tutaj wieszano pionowe zwoje, ustawiano ikebanę (jap. 生け花) i miniaturowe drzewka bonsai (jap. 盆栽).

Oprawę wykonywano z papieru lub tkaniny, składała się ona z kilku warstw. U góry wykończona była cienką listwą o przekroju połowy walca, u dołu zaś grubszym walcem wystającym poza obrys oprawy. Na wystających końcach zawieszano ozdobne obciążniki. Obciążniki pozwalają wyprostować pracę, która przechowywana jest w formie zwiniętego zwoju i tylko raz na jakiś czas wieszana na ścianie. Taki sposób prezentacji wynika z odmiennego podejścia Japończyków do dzieł malarskich i kaligraficznych. Obraz lub kaligrafia powinien współgrać z obecną porą roku, nastrojem czy okazją. Wobec tego w każdym domu przechowywanych jest co najmniej kilka prac tak, aby można je odpowiednio zmieniać dostosowując do sytuacji czy zmiennych pór roku.

Istnieje wiele rodzajów kakejiku. Niektóre przeznaczone są do oprawy dzieł religijnych, inne do oprawy małych prac, jeszcze inne do oprawy malarstwa. Niezależnie od rodzaju oprawy musi ona być zarówno kolorystyką jak i wzorem umieszczonym na poszczególnych elementach współgrać z charakterem kaligrafii czy malarstwa. Współcześnie coraz częściej odchodzi się od tradycyjnej oprawy w postaci kakejiku, a prace kaligraficzne na wystawach prezentowane są w stylu europejskim, czyli w ramach i za szkłem.